افتادنم از یه ارتفاع بیست سی متری، دلچسب تره

تا اینکه از چشای کسایی بیوفتم که وجودم از وجودشونه

همین وجوده لعنتیمه که نمیتونه رو بدیاشون چشماشو ببنده

بخشش در توانم نیست

چون من هیچ وقت بزرگ نشدم

این بلاتکلیفی داره منو میکشه

نصیحت شنیدن برام

عین شنیدنه صدایه ناخونه روی یه سطح صافه لیز

(که تصور صداشم گوش خراشه)

امروز وقتی از عصبانتیت دستم به دیوارنشست...

متاسفانه اسیب دید

اما امشب شقیقه هام بیشترازدستم دردمیکنه

دلم میخاد همه چیو بکشم به هرحرفای بد

مردشور ریخت بعضی از آدمایی که

نمیخوام راجشون اینجابنویسم

اعصابم بشکنه خوردبشه و هرچی بشه

به درک

فقط میترسم بخودم اسیبی برسونم که

تهش از عذاب وجدان شب تاصبح

تنها روی تخت

دق کنم

خدایا خودت به قلبم بیا....

شنبه و یکشنبه والی آخر

شنبه ها بودن برای حال من

بهانه است

وگرنه منو تو که خوب میفهمیم

تو که نباشی

همه روز جمعه است

و همه روز تعطیل

گذشتن روزا هیچ سودی

ندارن

جزاینکه دلتنگ ترم میکنن

و منو برای داشتنت بی تاب تر

بیاکمی رو راست باشیم...

لرزیدنت که از دلسرد شدنت

ازسوی ما آدمها نبود

به تو که نمی آمد اینگونه برای

زیر خود دفن کردن

جسم وجان آدمهای کوچک بزرگ

حریص باشی

بی قراربودنت این روزها

میلیونها نفر را ترسانده

ماشالله به هیبتت

ولی کافیست

آرام باش

چگونه اینقدر بیرحم شدی

زمین عزیز

بهم میگن تو نقطه ضعف منی

اما نمیدونن تو...تمام وجودمی

وهیچوقت تو زندگیم نقطه نمیشی

آخه توهمه ی زندگیمی

مگه میشه دلیل دردم باشی

که همه میترسن جلوم ازت یادکنن

اونقد که حتی سالگرد تولدتم یادشون بره

خودت که میدونی چقد قربونت میرم

تولدت مبارک...